Silfur og gull í Íslendingasögum

Í Íslendingasögum koma silfur og gull alloft við sögu, aðallega í sambandi við greiðslu manngjalda og gjafir höfðingja, s.s. silfureknar axir, fingurgull, armhringir úr gulli og fleira. Síðan þá má segja að Íslendingar hafi hvorki átt silfur né gull í neinum mæli og það ekki talið vera raunhæfur fjárfestingarkostur líkt og á meginlandi Evrópu og víðar. Að einhverju leyti má þar um kenna skorti á framboði þessara eðalmálma hérlendis.

Í dag gefst Íslendingum að nýju frábært tækifæri til að eignast silfur og gull, ekki til að greiða manngjöld heldur til að tryggja fjárhagslegt öryggi sitt á óvissutímum. Sparnaður með kaupum á gulli og silfri hjá Gullmarkaðnum er skynsamleg og örugg fjárfesting og þess má geta að málmarnir hafa skilað hæstu ávöxtun allra fjárfestinga á þessari öld.

Silfursjóðir
Silfur var mikilvægur gjaldmiðill á víkingaöld, ýmist sem slegin mynt eða safn alls kyns hluta og brota sem voru vegin og kallaðist það einu nafni gangsilfur. Gull var ekki jafn algengur málmur, það var hins vegar tákn um auð og völd og hefur aðallega fundist í formi skartgripa, en einnig  í litlu magni í svokölluðum silfursjóðum. Slíkir sjóðir frá víkingatímanum hafa verið grafnir úr jörðu mjög víða, einkum á Norðurlöndum, Englandi og í Þýskalandi.

Á Íslandi hafa í gegnum tíðina fundist nokkrir silfursjóðir. Árið 1930 fundust við bæinn Glaumbæ í Flóa 360 silfurpeningar af ýmsum uppruna sem höfðu að öllum líkindum verið grafnir í jörðu á árunum 1010–1015. Einnig má nefna silfursjóðinn frá Ketu á Skaga sem fannst 1952 og samanstóð af peningabrotum, skartgripabrotum og gangsilfri. Stór sjóður af gangsilfri fannst svo við Miðhús skammt frá Egilsstöðum árið 1980: 41 silfurgripur, aðallega niðurbútaðar silfurstangir en einnig nokkrir skartgripir, alls 635 grömm. Er talið að sjóðurinn hafi verið grafinn í jörðu á 10. öld en þannig var öruggast að geyma verðmæti á þeim tíma.

Silfur Egils
Í Eglu segir frá því að Egill Skallagrímsson hafi flutt til Íslands tvær kistur fullar af silfri sem Aðalsteinn Englandskonungur vildi færa Skallagrími í sonargjöld en ekkert varð af því að Egill afhenti föður sínum silfrið. Þegar Egill sem gamall maður dvaldi hjá Þórdísi bróðurdóttur sinni að Mosfelli mun hann kvöld eitt hafa farið ásamt tveimur þrælum og falið kisturnar en drepið þrælana. Síðan fara engar sögur af silfri Egils sem að líkindum leynist einhvers staðar í Mosfellsdal.

Um þetta og fleira úr Eglu, Njálu, Gísla sögu Súrssonar, Laxdælu og Gull-Þórissögu má lesa í samantekt Braga Halldórssonar um silfur og gull í Íslendingasögum.