Úr Njálu

Manngjöld voru mismunandi eftir mannvirðingum. Í húskarlavígum Hallgerðar og Bergþóru í Njálu kemur þetta skýrt fram. Fyrst eru vegnir þrælarnir Kolur og Svartur og var líf þeirra metið á 12 aura silfurs (1 eyrir silfurs = 26–27 grömm) sem jafngiltu um 144 álnum vaðmáls sem var tæp hálfsárs vinna í vefnaði. Næst falla húskarlarnir Atli og Brynjólfur rósta og kostaði líf þeirra meira, eða hundrað silfurs sem jafngilti 20 aurum eða 240 álnum vaðmáls. Næst er höggvið nær heimilisfólkinu á Bergþórshvoli og Hlíðarenda með vígi Þórðar leysingjasonar og Sigmundar Lambasonar. Líf þeirra er metið á tvö hundruð silfurs. 

Athyglisvert er að vinirnir Njáll og Gunnar hafa ávallt silfur með sér til alþingis til að bæta víg kvenna sinna. Engu er líkara en þeir viti fyrir fram hvað konur þeirra hafast að þegar þeir eru að heiman. Þegar óvinaflokkur Gunnars gerir honum og bróður hans Kolskeggi fyrirsát við Rangá tekst þeim bræðrum að verjast ofurefli og óvinirnir flýja. Kolskeggur hvetur Gunnar til að veita þeim eftirför en Gunnar segir þá: „Eyðast munu fésjóðirnir um það er þessir eru bættir er hér liggja nú dauðir.“ Með öðrum orðum, Gunnar telur sig ekki hafa efni á drepa fleiri að sinni því mannvíg eru dýrt sport og er hann þó ekki fátæklingur!

Eftir víg Höskulds Hvítanesgoða er sæst á þrefaldar vígsbætur á alþingi. Upphæðin er svo há að efna þarf til samskota meðal höfðingja á þingi því að Njáll ræður ekki við þær einn.Eftir Njálsbrennu er Flosa og liði hans mikill vandi á höndum að finna verjanda. Hér dugði ekkert minna en almennilegur stjörnulögfræðingur. Þeir fara á fund höfðingjaefnisins Eyjólfs Bölverkssonar en hann er tregur til að taka málið að sér. Hann er stertimenni og sagður fégjarn og er svo lýst: „[Hann] hafði skarlatsskikkju á herðum sér og gullhlað um höfuð og öxi silfurrekna í hendi.“ Flosi mútar honum með því að draga fram gullhring (þ.e. armhring) sem Eyjólfur stenst ekki og tekur málið að sér. Ekki þarf að spyrja að endalokum hans í bardaganum á alþingi þegar málið er komið í óefni.