Úr Egils sögu Skallagrímssonar

Í Eglu er löng og stormasöm saga af fjármálum feðganna Skallagríms og Egils en báðir eru þeir fjáraflamenn með ágætum en fastheldnir á fé. Með fyrstu árekstum þeirra er þegar Egill vill ungur fara utan með Þórólfi bróður sínum en Skallagrímur neitar syni sínum um farareyri. Egill kemur þó vilja sínum fram með illu. Næst grípum við niður þegar Þórólfur hefur fallið í orustunni á Vínheiði. Egill eltir uppi banamenn hans og stráfellir. Síðan heygir hann bróður sinn og sparar þá engu til og spennir tvo armhringi úr gulli á líkið. Þessu næst snýr hann í konungsgarð til Aðalsteins Englandskonungs og er heldur ófrýnn og skellir sverði sínu ýmist í eða úr slíðri andspænis konungi. 

Hann virðist á báðum áttum og kenna konungi um að hafa ekki farið að ráðum sínum og skipað þeim bræðrum saman í fylkingu. Aðalsteinn brýtur þá upp aðstæður og réttir gullhring á sverði sínu yfir eld og fara þá augabrúnir Egils í lag. Konungur gerir ekki endasleppt við Egil og lætur fjóra menn bera inn tvær kistur fullar af silfri. Þetta fé skyldi Egill færa Skallagrími í sonargjöld. Í bróðurgjöld fær Egill síðan lönd að eigin vali eða lausa aura. Að auki fær Egill síðan í skáldalaun fyrir kvæði dýra skikkju og tvo gullhringa sem stóð hvor mörk (þ.e. 208–215 grömm). Eftir Englandsdvölina fer Egill til Noregs og þá sjáum við hann eitt sinn rogast með kisturnar tvær, væntanlega undir hvorri hendi, á harðahlaupum á flótta undan fjandmönnum.

Heim kominn lendir það í útideyfu hjá Agli að færa föður sínum sonargjöldin. Skallagrímur hefur að lokum orð á því að sér þyki Egill seint ætla að greiða honum silfrið. Egill verður hissa og svarar að hann undrist að föður hans sé orðið féfátt og býðst til að láta hann hafa silfur (í vasapening!) því að hann viti vel að Skallagrímur eigi eina eða tvær kistur fullar af silfri og sé því alls ekki auralaus. Skallagrímur hefnir sín áður en hann deyr og fer að kveldi til með kistu mikla fulla af silfri og eirketil og sökkvir öllu saman í keldu eina. Egill fær því ekki notið silfursins í arf eftir föður sinn.

 

Sögunni af silfrinu lýkur þegar Egill er gamall og kominn í hornið hjá Þórdísi bróðurdóttur sinni á Mosfelli. Þá dettur honum í hug að fara á alþingi með silfrið góða og strá silfrinu yfir þingheim. Þá væri gaman að sjá og heyra hvort menn skiptu vel á milli sín og næsta víst að yrðu hrindingar og pústrar. Þórdís kallar þetta snjallræði hið mesta en Grími bónda hennar líst ekki á blikuna og neitar Agli um þessa skemmtun. Egill verður ófrýnn með þessi málalok og fer að kvöldlagi með tveimur þrælum með kisturnar tvær, felur fé sitt og drepur þrælana. Síðan fara engar sögur af silfri Egils en það mun að líkindum enn leynast einhvers staðar í Mosfellsdal.